Dev Bir Çiçek

Sonsuz bir yokluk... Kıpırtısız, sessiz, alabildiğine. Karanlık, susuz, havasız, hiçbirşeysiz. Yokluk iste. Olmayan zamanların olmayan bir yerinde, ilk kez kıpırdadı bir çift dudak, bir çift göz, bir çift el. Bir ilk varlığın tohumu atıldı yokluğun ortasına. Ve bir çiçek büyüdü hiçbirşey istemeyerek. Susuz, havasız, ışıksız, topraksız büyüdü, büyüdü, büyüdü... Düşüncelere sığabilen bütün büyüklükleri aştı. Ve bütün güzelliklerin gerçeğine ulaştı. Su istedi, toprak istedi, hava istedi, ışık istedi. Böcekler, başka çiçekler, güzellikler... Ve en çok onu koklayacak bir insan, bir can istedi. Sevgisini, güzelliğini görecek bir can, yalnızca bir can... Ve bu arzuyla yanıp tutuştu durmadan. Isındı, ısındı, tutuştu. Kızarmış dev yapraklar sıcacık bir doğumun mutluluğuyla kıvrıldı. Ve milyonlarca yanardağ gibi patladı. Dağıldı paramparça yokluğun ortasına. Ve şimdi görünce yalnızca sevgiden oluşan kendi parçacıklarını, birbirlerine düşman olduklarını, o dev çiçek ağlıyor, ağlıyor. Güleceği günü bekliyor, bekliyor, bekliyor, bekliyor...

İlhan İREM