Çok Üşüyorum

Kendimi buzdan bir camın arkasında buluyorum. Uzak ve soğuk... İçimdeki öfke korkutuyor en çok. Şakaklarım zonkluyor. Damarlarımda akan kanın şiddetini hissediyorum. Vuruyorum camlara. Paramparça oluyor. Buzdan iğneler olup batıyor, kanatıyor yüreğimi, ellerimi. Öfke gidiyor. Çaresizlik gelip buluyor sonra. Tutuyor, sarıyor, dolduruyor benliğimi. Çok üşüyorum. Çok üşüyorum. Çok üşüyorum...